Zachwyt nad pięknem

Jedną z dróg poznania Boga jest zachwyt nad pięknem. Ta kategoria Bożej natury, jakim jest piękno, jest dla nas dostępna w zachwycie nad stworzeniem. Harmonia kształtów, majestat gór, czy różnobarwna rzeczywistość podziwianej przyrody, zachwycająca kształtami i formami istnienia, zbliżają nas do źródła piękna samego Boga. Również nasza wrażliwość na piękno jest częścią naszej natury, która jest piękna.

Tęsknimy za prawdziwym i wiecznym pięknem. Nie dziwi zatem, że wszelką brzydotę utożsamiamy z grzechem, rozumianym jako zamazanie piękna, którym darzy nas Bóg. Jeśli zatem podziwiamy piękno stworzenia, a wszystko to, co jawi się naszym zmysłom, pobudza naszą duszę do uwielbienia Stwórcy, to jak wspaniałym może się jawić rzeczywistość piękna Ducha, w Jego wspaniałości, mocy i delikatności, wrażliwości i prawdzie. Duch Święty, w biblijnej perspektywie objawiający się jako Mądrość, roztacza przed nami głęboką i wielowymiarową rzeczywistość świata duchowego i materialnego, i łączy w sobie niezmierzoną wielkość Boga i Jego pełną miłości troskę o stworzenie, pobudzając nas do kontemplacji piękna i zapraszając do pięknego życia.

Współczesny świat kategorie piękna chce widzieć jedynie w fizycznym wymiarze czy to dzieł sztuki, architektury, w modzie, kulcie pięknego i zdrowego ciała, pomijając samą istotę piękna, jakim jest rzeczywistość ducha. Piękno wyłania się z wnętrza. Jest zaproszeniem na drogę w głąb, porusza zachwytem i przemawiając do duszy, pociąga i raduje. Jeśli Bóg pociąga nas przez piękno, to Najpiękniejszy z Synów Ludzkich jest wzorem piękna i pełnią pięknego życia. Oblubieniec pociąga oblubienicę – Kościół – na gody i chce widzieć ją piękną, przystrojoną na spotkanie, kiedy powróci. Z tego możemy wnioskować, że droga Kościoła jest drogą piękna, a jej wyrazem jest świętość pięknego życia jego członków. Nie jest zatem obojętne jak żyjemy, czy zachwycamy się Bożym pięknem, podążamy drogą piękna i jesteśmy na nie wrażliwi.


Więcej w papierowym wydaniu Posłańca 6/2017

foto: pixabay.com

.