Z baraków na cały świat

Z baraków na cały świat


Utalentowany malarz, laureat prestiżowej nagrody, absolwent madryckiej Akademii Sztuk Pięknych, postanawia zamieszkać w Palomeras Altas, ubogiej dzielnicy Madrytu. Czego tam szuka? Inspiracji? Tworzy, maluje? Wręcz przeciwnie. Porzuca wszystko, by żyć w opuszczonym baraku razem z ubogimi. Francisco (Kiko) Argüello, bo o nim mowa, jeszcze kilka lat wcześniej wyznaje zupełnie inne poglądy. Zaczytany w filozofii Sartra, uważa, że życie jest sumą absurdalnych przypadków, a drugi człowiek to piekło.

Co mówi Bóg?
Przełomowym momentem w jego życiu jest spotkanie ze służącą w jego rodzinnym domu. Kobieta opowiada mu o życiu z mężem alkoholikiem znęcającym się nad nią i nad ich dziećmi. Pod wpływem tej opowieści Kiko mierzy się z pytaniem: A jeżeli Bóg mówi mi, abym wszystko pozostawił i poszedł żyć z nimi, aby im pomóc? Zebrałem się, zostawiłem wszystko i poszedłem mieszkać z tą rodziną – wspomina w jednym ze świadectw.
Po jakimś czasie do Kiko dołącza Carmen Hernández (doktor chemii z licencjatem z teologii), która poruszona widokiem ludzi żyjących w barakach, postanawia zamieszkać niedaleko. Wiecie, co zobaczyłem w tych ludziach – wyznaje po latach Kiko – zobaczyłem w nich Chrystusa Ukrzyżowanego. Zobaczyłem pewną tajemnicę Krzyża. Kiedy ktoś idzie żyć między biednymi, to albo traci wiarę, albo milknie wobec Chrystusa i się uświęca. Jestem wdzięczny Panu, który miał miłosierdzie nade mną, gdyż tam pozwolił mi zobaczyć Jezusa Chrystusa Ukrzyżowanego.

Początki Neokatechumenatu
Oboje głoszą ubogim Ewangelię. W miarę upływu czasu kerygmat konkretyzuje się w syntezie katechetycznej opartej na tzw. trójnogu: słowie Bożym, liturgii, wspólnocie. W ten sposób wśród mieszkańców baraków rodzi się nowa wspólnota. Interesuje się nią ówczesny arcybiskup Madrytu, Casimiro Morcillo, który zachęca inicjatorów Drogi do katechizowania w madryckich parafiach. W 1968 r. Kiko i Carmen, wraz z pewnym księdzem z Sewilli, przybywają do Rzymu, by za zgodą kardynała Angelo Dell’Acquy głosić katechezy w parafii pw. Męczenników Kanadyjskich. Od tego czasu Droga rozpowszechnia się w diecezjach całego świata. Dzisiaj jest uznawana w Kościele katolickim za owoc Soboru Watykańskiego II i skierowana do wszystkich ochrzczonych. Służy także jako narzędzie do chrześcijańskiego wtajemniczenia nieochrzczonych.


Całość artykułu w papierowym wydaniu Posłańca

.