Ty jesteś nadzieją naszą…

„Ty jesteś nadzieją naszą” napisał dwukrotnie św. Franciszek w Uwielbieniu Boga najwyższego. Przeniósł też na poziom relacji z Panem, zdanie często kierowane do drugiej osoby – pokładam w Tobie nadzieję.

Nadzieja jest „środkową” cnotą teologalną, stanowiącą połączenie wiary i miłości. Święty z Asyżu nie pozostawił po sobie teoretycznego wykładu na temat nadziei, ale szkoła franciszkańska, ze św. Bonawenturą na czele, bardzo szeroko zajęła się tym zagadnieniem, przenosząc doświadczenie Założyciela na język teologii scholastycznej.

Wolność od egocentryzmu

Franciszek był praktykiem i żył nadzieją nie tylko ukierunkowaną ku przyszłości, ku wymiarowi Boga po ziemskim pielgrzymowaniu, ale skonkretyzował tę cnotę w codziennym ufnym kontakcie z całym stworzeniem. Nie było to więc jedynie wychylenie poza rzeczywistość ziemską, ale nade wszystko, było sposobem uwarunkowania relacji jemu teraźniejszej. W pojęciu Asyżanina nadzieja jest siłą wspomagającą harmonię i spójność osoby w myśleniu, zachowaniu i działaniu. Tak więc uzasadnia w sposób integralny wizję życia, gdzie jego dwa etapy – ziemski i niebiański – są ontologicznie powiązane i ukierunkowane.

Nosimy nadzieję na lepszą przyszłość, ona nas motywuje do wysiłku by ją realizować i osiągać, ale czasami umyka nam jedność i jednorodność kroczenia w stronę wieczności. Wydaje się, że nadzieja wyłącznie związana z bytem na ziemi jest inna od tej, mającej swoją realizację w rzeczywistości Boga. To błąd i dlatego rodzą się dramaty rozpaczy i upadku w postrzeganie życia bez nadziei, w szarości stłamszenia. Święty z Asyżu uczy innego podejścia i przeżywania teraźniejszości. Nadzieja we Franciszkowym rozumieniu wymaga bycia wolnym od egocentrycznego patrzenia, a więc ubogim ewangelicznie i niewinnego, dziecięcego spojrzenia, które rozświetla ufność.

Człowiek nadziei

W Uwielbieniu Boga najwyższego, gdy po raz pierwszy zwraca się do Boga jako nadziei, werset jest poprzedzony słowami: „Ty jesteś radością”, a po nim następuje stwierdzenie: „Ty jesteś sprawiedliwością”. Samo wezwanie jest uzupełnione właśnie wyrazem radości, gdyż brzmi w całości: „Ty jesteś nadzieją naszą i weselem”. Umieszczenie w kontekście radości i sprawiedliwości wyraża ufność w dary i obietnice Boże, ale równie mocno w dar drugiej osoby, widzianej jako możliwość dla miłości bezinteresownej i ofiarnej.


Więcej w papierowym wydaniu Posłańca 5/2018

foto: pixabay.com

.