Róża dzika

Róża jest atrybutem Maryi Dziewicy. Malowane w katakumbach pojedyncze kwiaty lub wieńce różane symbolizowały męczeństwo. W ikonografii chrześcijańskiej róża jest też symbolem krwi Jezusa. Kwiat ten jest kojarzony ze świętymi: Teresą z Lisieux, Różą z Limy, Różą z Viterbo. W Starym Testamencie wymieniany jest czterokrotnie.

Krzewy róży dzikiej (Rosa canina) nazywane też dziką różą, polną różą, różą pospolitą lub szypszyną występują pospolicie na terenie całego kraju. Najmniejsze skupiska występują w północno-wschodniej części. Róża dzika jest kolczastym krzewem z rodziny różowatych (Rosaceae) dorastającym do 150-300 cm wysokości o przewieszających się pędach. Liście są 5- i 7-dzielne, złożone z listków o ostro ząbkowanych brzegach. Kwiaty jasnoróżowe, pięciopłatkowe o przyjemnym zapachu z żółtymi pręcikami. Kwitnie od maja do lipca. Owocem jest owoc pozorny (szupinkowy) koloru czerwonego, długości 2-3 cm.

Róża dzika rośnie na stanowiskach słonecznych na skraju lasów, na miedzach, w zaroślach, przydrożach. Róża nie ma wysokich wymagań siedliskowych, rośnie na glebach wilgotnych, wapiennych, piaszczysto-gliniastych.

Podstawowym surowcem leczniczym są owoce róży, które działają immunostymulująco, pobudzając odporność organizmu. Zawierają do 1,8% witaminy C, karoteny, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, cukry. Kwiaty róży zawierają flawonoidy, antocyjany, garbniki. Odwar z kwiatów działa ściągająco, przeciwzapalnie.


Więcej w papierowym wydaniu Posłańca 3/2018

foto: pixabay.com

.