Dziurawiec zwyczajny

Dziurawiec zwyczajny

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) nazywany jest potocznie zielem świętojańskim lub zielem św. Jana, gdyż zakwita tuż przed 24 czerwca. Dawniej w Noc Świętojańską wyplatano z niego wianki.

Jest byliną występującą na obszarze środkowej Europy, Ameryki Północnej, Chin i północnej Afryki. Liście oglądane pod światło mają przeźroczyste dziureczki, które są zbiorniczkami olejku eterycznego – stąd polska nazwa. Łodygi są sztywne, rozgałęzione, dorastające do wysokości 100 cm. Liście małe, podłużnie jajowate, na końcach zaokrąglone, bezogonkowe, od spodu jaśniejsze. Kwiaty żółte, pięciopłatkowe z licznymi pręcikami, kwitną od czerwca do sierpnia, są zebrane w baldachogrona na szczytach łodyg.

Są chętnie odwiedzane przez pszczoły. Świeże kwiaty przy roztarciu wydzielają czerwoną substancję, hiperycynę, która uczula na światło słoneczne – powstają jasnobrązowe przebarwienia na skórze dlatego należy chronić ją przed słońcem podczas kuracji. Przy stosowaniu wewnętrznym należy zachować ostrożność również przy wysokiej gorączce, poważnych uszkodzeniach wątroby i nerek. Ziele zawiera jednak wiele cennych substancji: protohiperycynę, flawonoidy, olejek eteryczny, garbniki katechinowe, terpeny, kwasy wielofenolowe (kawowy), fitosterole.


Całość artykułu w papierowym wydaniu Posłańca 3/2017

foto: pixabay/wikimedia

.