Bylica piołun

Bylica piołun (Artemisia absinthium) to bylina należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Nazywana jest też piołunem, absyntem, wermutem. Charakteryzuje się gorzkim smakiem, w związku z tym w Biblii wymieniana jest kilkakrotnie jako symbol goryczy.

Gatunek występuje pospolicie w Europie, Ameryce Północnej, Afryce Północnej. W Polsce można go spotkać na miedzach, nieużytkach, polanach. Jest rośliną o sztywnych, bruzdkowanych łodygach, dorastających do 100 cm wysokości. Liście są owłosione, pierzastosieczne, częściowo lancetowate, tępo zakończone, od spodniej strony białawe. Cała roślina ma kolor srebrzysty. Piołun posiada drobne jasnożółte kwiaty, zebrane w kuliste koszyczki tworzące groniastą wiechę. Wiatropylne kwiaty kwitną od lipca do sierpnia. Owocem jest niełupka. Wytwarza rozłogi podziemne. Piołun porasta miejsca suche i dobrze nasłonecznione – zbocza, przydroża i rumowiska, na których tworzy zwarte kępy. Roślina nie ma wysokich wymagań glebowych.

Ziele piołunu zawiera związki gorzkie z grupy gwajanolidów, ponadto zawiera olejek eteryczny, którego głównym składnikiem jest tujon, tujol, chamazulen.

Ziele pobudza wydzielanie soku żołądkowego, w tym kwasu solnego, soku trzustkowego, jelitowego i żółci. Substancje goryczkowe w zielu działają silnie już w jamie ustnej na brodawki smakowe znajdujące się na języku, tylnej ścianie gardła oraz na części przełyku, powodując zwiększenie wydzielania śliny i enzymów trawiennych w przewodzie pokarmowym. Napar z ziela poprawia trawienie i wchłanianie składników pokarmowych. Zakwasza żołądek, co jest ważne przy bezkwaśności, bezsoczności i niestrawności żołądkowej. Bezsoczność żołądka w wyniku zanikłej lub zmienionej chorobowo błony śluzowej żołądka może powodować między innymi brak łaknienia, upośledzenie trawienia, bóle brzucha, biegunki.


Więcej w papierowym wydaniu Posłańca 2/2018

.