Bł. Dorota z Mątów (Mątowów)

Bł. Dorota z Mątów (Mątowów)

„Jeszcze jako dziecko wzgardziła pustotą, chętnie nawiedzała kościoły i obecna była z wielkim uczuciem pobożności na dziennych i nocnych nabożeństwach, które według stosowności i wymagania czasu w kościele były odprawiane” – pisał o bł. Dorocie, której wspomnienie Kościół obchodzi 25 czerwca, Jan z Kwidzyna.

Dzieciństwo

Urodziła się w roku 1347 r. w wielodzietnej rodzinie. Ochrzczona we wspomnienie św. Doroty męczenniczki (6 lutego). Jej rodzice byli uczciwi i pobożni, a pomimo panującego w domu dobrobytu, uczyli dzieci pracowitości, obowiązkowości i troski o ubogich i potrzebujących.

Od dziecka Dorota szczególną czcią otaczała Matkę Bożą i potrafiła oddawać swe cierpienia dla Chrystusa. Także w dzieciństwie na jej ciele pojawiały się wywołujące ogromny ból stygmaty, które widoczne były w czasie najważniejszych świąt kościelnych i wspomnień liturgicznych, co utrudniało jej normalną egzystencję.

Życie w Gdańsku

Została wydana za mąż za płatnerza z Gdańska, Wojciecha. Chciała dobrze służyć Bogu, jako posłuszna żona i dobra matka.  Miała dziewięcioro dzieci, jednak w wyniku różnych epidemii straciło ośmioro z nich. Przeżyła jedynie jej najmłodsza córka, Gertruda, która wstąpiła do benedyktynek.

Dorota praktykowała ascezę i wpadała w ekstazy, przez które wielokrotnie była oskarżana przez męża o lenistwo i zaniedbywanie obowiązków i często upokarzana. Kolejne ekstazy i widzenia Chrystusa spowodowały podejrzenia o chorobę psychiczną i herezję.


Całość artykułu w papierowym wydaniu Posłańca 3/2017

 

.