Bł. Aniela Salawa

Jest jedną z nielicznych polskich mistyczek. Choć nie miała wykształcenia, to odznaczała się nadzwyczajną inteligencją i głębokim życiem duchowym. Często modliła się w krakowskim kościele franciszkanów, w kaplicy Męki Pańskiej, gdzie obecnie znajduje się jej sarkofag, gromadząc rzesze czcicieli.

Aniela urodziła się 9 września 1881 r. w podkrakowskiej wsi Siepraw. Miała jedenaścioro rodzeństwa. W ubogim domu potrzebne były ręce do pracy, więc ukończyła jedynie dwie klasy szkoły elementarnej. W wieku 16 lat rozpoczęła pracę jako pomoc domowa w Krakowie. Przystąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich św. Zyty, które miało na celu ochronę służących i opiekę nad dziewczętami.

Od dziecka żarliwie się modliła, często spowiadała i przyjmowała Komunię Świętą. Myślała o wstąpieniu do klasztoru, ale spowiednik odradził jej ten krok. Za cel swego życia przyjęła rolę służącej i życie w czystości. Zarobki oddawała rodzinie i potrzebującym. W roku 1912 wstąpiła do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, a podczas I wojny światowej została w Krakowie, modląc się i pomagając w szpitalach rannym żołnierzom, chorym dzieciom i jeńcom wojennym.

W roku 1916 została zwolniona ze służby. Schorowana, niezdolna do pracy, bezdomna, przeżyła dzięki pomocy koleżanek. Próbowała pracować, ale choroba nie pozwalała jej na to. W 1918 r. wynajęła zawilgocony i zimny pokój w suterenie, bez podłogi. Pomagały jej siostry ze Stowarzyszenia św. Zyty, franciszkanie, jezuici i redemptoryści. W marcu 1922 r. jej stan pogorszył się na tyle, że trafiła do szpitala, gdzie zmarła na gruźlicę 12 marca 1922 r.


Całość w papierowym wydaniu Posłańca 5/2017

.